Terwijl ik op de trein naar Gent zit om daar te gaan zoeken naar sporen van mijn grootvader’s studentenleven net na een verwoestende oorlog; lees ik tal van berichten op Twitter, Facebook en de traditionele media. Berichten die enerzijds bemoedigend zijn en anderzijds demotiverend (om welgekende redenen) voor een jonge mens die zijn toekomst ergens in de politiek hoopt terug te vinden. Bemoedigend omdat er eindelijk (jonge) politici durven spreken over pragmatische en doelgerichte politiek in plaats van een oorlog van fundamenteel emotionele en symbolische stellingen. Symbolische dossiers die hun oorsprong vinden in de tijd van mijn grootvader, de tijd dat de Vlaamse beweging zijn spieren terug opwarmde.
Welnu, die tijd is lang vervlogen. Ze heeft een onmiskenbare impact op ons land gehad en op de manier waarop de verschillende taalgroepen in deze natie over elkaar denken. Dat er zeer positieve elementen in zitten zal ik nooit ontkennen, dat zou onrechtvaardig zijn. Echter, men heeft ons wel opgezadeld met een moeilijke erfenis: een politiek, economisch en sociocultureel verdeeld en zeer complex land. Een land waarin het noorden fundamenteel anders denkt dan het zuiden. Echter ook een land dat ondeelbaar is. Ik stel het mij zo voor: België is een siamese tweeling die één hart deelt maar waarvan de twee personen een verschillende richting op willen. Een siamese tweeling waarvan de twee hoofden de andere richting uitkijken en elkaar nauwelijks nog kennen, laat staan vertrouwen.
België is een vreemd unicum, een gedrocht. Maar hoe lelijk het ook wezen zal, het zal nog een hele poos blijven bestaan en het wordt tijd dat de siamese tweeling elkaar weer durft aan te kijken. Dat er ergens overeenkomsten worden gevonden. Het wordt tijd dat men de publieke opinie niet langer op eenvoudige wijze bespeelt door alles te laten afhangen van een staatshervorming, van meer autonomie voor de regio’s in alle domeinen. Het wordt tijd dat men een pragmatische staatshervorming durft te bekijken en verdedigen, dat men kiest voor oplossingen die niet langer gebaseerd zijn op historisch symbolisme maar op hun praktische effect op het leven van de inwoners die men in het politieke toneel representeert. Versta mij echter niet verkeerd, ook dergelijke staatshervorming moet diepgaand zijn! Een keerpunt in de geschiedenis.
Misschien dat men met een dergelijke aanpak, met een aanpak die minder op emoties en symbolen berust, een beter compromis kan bereiken. Een compromis gericht op de toekomst, een compromis met winnaars aan beide kanten van de tafel in plaats van verliezers. Winnaars in die zin dat men terug een bestuurbaar land krijgt waar bevoegdheden logisch verdeeld zijn. Winnaars omdat men een tijd van rust zal kennen. Winnaars, omdat men elkaar terug zal durven aan te kijken, men elkaar weer zal leren kennen. Winnaars omdat een pragmatische staatshervorming betekent dat de overheden weer efficiënt kunnen worden in hun werking.
Ik ben nog jong en waarschijnlijk nog vrij naïef in mijn denken, echter ik koester het idee dat wij als burgers van dit land nog steeds een dergelijk compromis kunnen bereiken. Er is mijns inziens geen andere optie.