Monthly Archives: May 2011

The architect


“I won’t throw myself from the pier

I’m gonna go home and shut up for a year
And when the year is over I’ll reappear
And have a solution

The Architect, dEUS

Dit doet me telkens denken: “Als onze politici dat nu eens hadden gedaan. ‘t Duurt nu bijna een jaar met veel gekakel maar weinig resultaat. Misschien moesten ze ook maar naar Elio of Bart zijn thuis zijn gegaan, een jaar gezwegen hebben tegen de pers en daarna met een oplossing zijn komen aandraven. Het land en de burgers hadden er wel bij gevaren”

[ad#adsense]

Goed advies

“Het is louter een vertragingsmaatregel”, “ze kunnen niet tegen hun verlies”, “ze zijn kortzichtig en willen niet vooruit”; dat waren de verwijten die de tegenstanders van het wetsvoorstel voor vrouwenquota bij beursgenoteerde bedrijven moesten slikken toen zij een advies van de Raad van State vroegen. Ook ik ben tegenstander van het discriminerende wetsvoorstel dat bovendien de autonomie van naamloze vennootschappen aantast en mensen beknot in hun vrijheid. De reden kan u lezen in een vorige blogpost en een opiniestuk van LVSV Hasselt, geschreven door Niels Appermont.

Blij was ik dan ook toen ik vandaag las dat de Raad van State zich op ernstige punten niet kan vinden in het wetsvoorstel [1], het gevraagde advies heeft dus wel degelijk een belangrijk inhoudelijk luik. Het toont vooral hoe gevaarlijk men bezig is wanneer met dit soort quota’s bij wet gaat opleggen aan bedrijven, zeker wanneer men met drastische straffen werkt voor bedrijven die de quota niet halen. Het advies stelt zich ook vragen bij de maatregel, hoewel het doel nobel is – competente en ambitieuze vrouwen door het glazen plafond laten breken – vormt de maatregel die ertoe genomen wordt volgens de Raad van State geen zekerheid om dat doel te bereiken.

Laten we hopen dat dit advies niet als een vodje papier beschouwt wordt en dat de wisselmeerderheid die deze wet door het parlement wil krijgen ernstig bezint alvorens zij doorzetten met hun plannen. Al heb ik het idee dat, met de oogkleppen die men in de Belgische politiek kent, dit niet snel het geval zal zijn.

[1] De Standaard Online: Raad van State kritisch voor wetsvoorstel quota vrouwen in raden van bestuur - http://standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20110520_175

[ad#adsense]

Een blauw hoofdstuk

‘t Is zover, er breekt een nieuw hoofdstuk aan in het boek van mijn studentenleven. Deze week werd ik immers Vice-voorzitter van het LVSV Hasselt, een afdeling van het Liberaal Vlaams StudentenVerbond. Dat ik liberale gedachten koester is natuurlijk niets nieuws onder de zon maar het is voor het eerst dat ik deze ook zal omzetten in een engagement. Vandaar: een nieuw hoofdstuk.

Na twee jaar actief lid van de Studentenraad aan de UHasselt te zijn vond ik het tijd voor een extra uitdaging. Die heb ik in het LVSV gevonden en het biedt mij ook een mooi perspectief naar de toekomst toe. Daar waar studentenvertegenwoordiging toch wel vrij abrupt eindigt wanneer men de studies heeft afgewerkt.

Als Vice-voorzitter wil ik helpen met het verder uitbouwen van deze nog jonge doch zeer sterke vereniging en wil ik een aantal van mijn ervaringen die ik opdeed bij de Studentenraad aanwenden om daarbij van nut te zijn. Van het mee organiseren van de activiteiten over het updaten van de website via de inhoudelijke werking en het schrijven van opiniestukken tot de vergaderingen zelf, voor al die zaken wil ik me graag inzetten samen met de rest van het bestuur.

Dat werkingsjaar 2011-2012 er een mag zijn van verdere vooruitgang voor LVSV Hasselt!

[ad#adsense]

Respectloos

Respectloos, dat was het eerste wat in me opkwam toen de beelden van het tragische ongeluk van Wouter Weylandt herhaaldelijk de wereld in werden gestuurd. Het was alsof men het schaarse beeldmateriaal wou blijven recycleren tot het op ons netvlies gebrand was, onuitwisbaar. Een vergissing, zo’n tragedie pakt grijpt elk gezond persoon naar de keel, men hoeft daarom de gruwelijke beelden niet opnieuw en opnieuw te tonen. Dat is echter niet de reden waarom ik over een gebrek aan respect praat, het gebrek aan respect bestaat erin dat men geen rekening houdt met de nabestaanden die ongetwijfeld een zware klap verwerken. Moet het dan echt dat zij hun geliefde, zoon, goede vriend de ganse avond levenloos op de beeldbuis zien verschijnen? Moet het dan echt dat zij de gruwelijke foto’s de volgende ochtend in de krant zien staan met een of andere weinig vertellende krantenkop? Ik denk van niet.
Continue reading