Monthly Archives: March 2011

Vakbond of bijna-gepensioneerden-bond?

De vakbonden betogen vandaag in Brussel, tijdens het spitsuur, tegen de Europese plannen voor onder meer een mogelijke afschaffing van het index mechanisme en een verhoging van de pensioenleeftijd. Maatregelen die onze economie en welvaart in stand moeten houden, niet enkel voor de huidige generatie werkende mensen maar ook voor de toekomstige generaties.

Foto Betoging

'Fuck You' gericht aan Sarkozy en Merkel, niet echt een blijk van constructiviteit

Blijkbaar hebben de vakbonden daar geen oren naar. “Langer werken om de volgende generatie minder overdreven te belasten? Geen denken aan, wij strijden voor onze achterban.” Ik vraag mij af wat die vakbonden eigenlijk zien als hun achterban. Zijn zij enkel uit op winst of behoud voor hun generatiegenoten? Trekken zij zich dan niets aan van de generatie die hun pensioen, ziekenkas, … zal moeten betalen? Een generatie die nu al te horen krijgt dat zij het minder goed zal hebben dan de vorige.

De vakbonden doen mij meer en meer denken aan bonden voor bijna gepensioneerden die zo snel mogelijk willen stoppen met werken om in de hangmat van het pensioenstelsel te gaan liggen. De vakbonden tonen geen enkele vorm van verantwoordelijkheid of toekomstvisie, het wordt tijd dat ze daar voor boeten met een inperking van hun greep op onze maatschappij. Het wordt tijd dat zij inboeten aan de macht die zij bezitten en uitoefenen zonder enige verantwoordelijkheidszin en tevens met een groot democratisch deficiet.

Het masker van de bijna-bejaarden-bonden valt stilaan af en het is beslist geen mooi zicht!

Update

Bij het herlezen van deze post merk ik dat deze een te grote focus legt op de pensioenleeftijd. Natuurlijk is dit maar één van vele mogelijke maatregelen die de last voor de toekomstige generaties kan verminderen. Doch is het overduidelijk dat de vakbonden ook andere maatregelen ten allen prijzen tegenhouden, een onverantwoordelijke houding. Dat is tevens het standpunt van Jong VLD: houding vakbonden bedreigt toekomst jongeren

Veertig dagen

Vasten, het doet de meesten van ons denken aan een zekere Jezus die tweeduizend jaar geleden veertig dagen de woestijn in trok om zich te bezinnen in voorbereiding van zijn openbare leven. Doch vasten staat voor mij los van religie. Dat is vrij logisch als je weet dat ik geen gelovig persoon ben.

Vasten is voor mij een soort van uitdaging, de moeite doen om uit je comfort-zone te komen, wat diepzinniger nadenken over zaken en daarbij soms de bredere maatschappij een dienst leveren. Ik heb daarom gekozen van dit jaar geen Vlees en vis te eten voor veertig dagen lang.

Haalt dat mij uit mijn comfort-zone? You bet! Ik eet maar al te graag een lekker bord stoofvlees of een grote portie spareribs. Anderzijds zal ik zeker een aantal lekkere vegetarische producten en gerechten ontdekken. Doet het me nadenken over zaken? Niet rechtstreeks, onrechtstreeks wel daar ik me bezin over het effect van de overmatige vlees- en visconsumptie in onze westerse maatschappij: gemiddeld eet een Belg 280 gram vlees terwijl hij er volgens de voedseldriehoek maar 100 ‘nodig’ heeft in een gebalanceerd dieet. Bewijs ik de maatschappij er een dienst mee? Het klinkt waarschijnlijk als een druppel op een hete plaat maar de symboliek is volgens mij belangrijk, als ik geen vlees en vis eet betekent dat dat ik veertig dagen mijn CO2 uitstoot verlaag.

Wil ik opdringen dat anderen ook deelnemen aan deze actie? Absoluut niet, ik ben van mening dat men enkel kan vasten uit een met gezonde argumenten gefundeerde eigen wil. Ik kan het wel aanraden, volgens mij kan het een extra bewustwording inhouden.

Ga ik het volhouden? Ik hoop dat mijn karakter inderdaad zo sterk is als ik zelf denk, dan is het in kannen en kruiken.