Monthly Archives: February 2011

De VN Vetoraad

De VN Veiligheidsraad werd bij haar oprichting voorzien van een redelijk vreemde structuur. Een structuur gebaseerd op de uitkomst van de tweede wereldoorlog, een structuur die volgens mij inmiddels achterhaald is. De wereldorde is sinds 1946 immers ook sterk veranderd.

Wat mij stoort aan de VN Veiligheidsraad is het concept van de permanente leden en vooral hun vetorecht. Hoewel dit concept in de jaren ’40 misschien logisch en correct was is het dat nu allerminst. Ik kan me moeilijk inbeelden waarom vijf landen op basis van de uitkomst van een oorlog die inmiddels meer dan een half eeuw achter ons ligt meer macht moeten krijgen dan de anderen. Zulk een oneerlijke verdeling kan toch enkel de goede en correcte werking van een veiligheidsraad in de weg staan? Inderdaad, er is geen enkele goede reden om dergelijke veto’s in stand te houden. De VS, Rusland, China, het VK en Frankrijk hebben geen enkele reden die het algemeen belang dient om hun veto’s te behouden.
Ik neem deze veto’s vooral op de korrel omdat ze resoluties tegenhouden die onrecht in de wereld aanklagen. De meest duidelijke daarbij zijn de resoluties die gekant zijn tegen Israël. Israël kan illegale nederzettingen bouwen, afscheidingsmuren zetten, gebieden isoleren en mensenrechten schenden; maar probeer er een resolutie tegenin te brengen en daar staat grote vriend Amerika te zwaaien met zijn veto. Amerika, het land dat zich zo vaak toedicht een voorbeeld te zijn voor vrijheid en rechtvaardigheid steunt een staat met alle mogelijke middelen in haar bijna genocidiale acties. Let wel, ik keur de acties van de bepaalde Palestijnse fracties ook volledig af. Ook met China en Rusland zit ik verveeld, twee landen die nog zo’n lange weg te gaan hebben op vlak van mensenrechten zitten permanent in de veiligheidsraad, hallucinant!
Het zou mijns inziens beter zijn moesten de veto’s verdwijnen en zou men werken zonder permanente leden. Laat men leden op korte en lange termijn kiezen, een aanpassing van het systeem dus waarbij de bezetting van de permanente zetels om de vijf of tien jaar wordt aangepast naar de machtsverhoudingen in de wereld. Op die manier zouden bijvoorbeeld de EU, India en Brazilië kunnen plaatsnemen.
Noem het kort door de bocht maar volgens mij is de huidige VN Veiligheidsraad een orgaan dat niet naar behoren kan functioneren door de veto’s. Het is tijd voor een invulling die beter in deze tijdsgeest past.

Dialog, you’re doing it wrong!

Ja hoor, ook deze blogpost gaat over de problematiek in het prachtige studentendorpje Diepenbeek. Ik kan er ook niet aan doen, het is de grote ergernis die men steeds bij mij opwekt die me hiertoe aanzet. De oorzaak voor deze tekst ligt dus weer eens bij onze goede vrienden Etienne Steegmans en Patrick Hermans, namen die u intussen bekend in de oren zullen klinken.

Toen wij, de diepenbeekse studenten, betoogden op maandag 14 februari was dat in de eerste plaats om te tonen dat wij een vreedzame groep jonge mensen zijn die constructief willen werken aan een oplossing. Wij dachten dat we gehoor kregen toen een delegatie, waar ook ik deel van uitmaakte, werd ontvangen op het gemeentehuis voor een onderhoud met de burgemeester en de verschillende schepenen. Je zou je oren niet geloven als je zou horen wat zich daar afspeelde. Nog geen minuut nadat het gesprek van start ging zat er alweer een duidelijke haar in de boter tussen de verschillende schepenen en werd het politieke spel van de laatste maanden gewoon doorgezet.

Net datgene waar wij niet in betrokken wilden zijn, speelde zich voor onze ogen af. Pas na aandringen werd er over de inhoud gesproken maar de partijpolitieke zever was nooit ver weg. Gelukkig besloot de burgemeester, die met zijn rug tegen de muur stond door de vele aandacht die de betoging had opgewekt bij de media, de deur weer op een kier te zetten. “Er is mogelijkheid tot dialoog” klonk het in de zaal. Ook schepen Hermans die eerder in de gemeenteraad tegen de dialoog had gestemd, stemde nu in met de keuze voor een dialoog. Het verbod bleef echter wel nog van kracht.

Laat ons echter wel wezen, de woorden die werden gewisseld tijdens het onderhoud lieten duidelijk uitschijnen dat de burgemeester het signaal van de betoging niet begrepen had, laat staan dat hij enige kennis heeft van het dossier. Hij bleek nog steeds geen besef te hebben van de onmogelijkheid van fuiven aan 90Db(A), zo bleek later in de media “ze mogen niet boven de 90dB, ze moeten die 90 decibels maar gebruiken in hun tenten”. Meneer de burgemeester, decibels gebruik je niet, decibels kan je niet zoals water uit een emmertje scheppen en in je luidsprekers steken. Ook betreffende het vandalisme ging hij weer op prachtige wijze kort door de bocht en deed hij me voor de zoveelste keer denken aan het lied “bange blanke man” van Willem Vermandere.

Maar genoeg over de incompetentie en tunnelvisie van de burgemeester. Deze post is getiteld “Dialog, you’re doing it wrong” dus zal u waarschijnlijk willen weten wat er nu weer misgelopen is. Laten we even bekijken wat de woordenboek ons vertelt over het woord ‘dialoog’:

di·a·loog de; m -logen 1 gesprek van twee personen 2 discussie, overleg

Een gesprek met twee personen, laten we het veranderen naar twee partijen en we zijn op de goeie weg. Een gesprek met twee partijen kan enkel tot een goed einde gebracht worden als zij elkaar kunnen vertrouwen. Volgens mij maakten de burgemeester en schepen Hermans daar deze week al een fout tegen, net de dag nadat ze hadden meegedeeld te willen overleggen met de studenten. Als je zo’n afspraak maakt en over enig gezond verstand beschikt weet je dat je, in het kader van een gezonde dialoog, nieuwe ideeën best bespreekt met de andere partijen aan de tafel.

Het olijke duo Steegmans-Hermans blijkt dit besef niet te hebben. Een dag na de betoging sturen ze een bericht de wereld in waarin ze hun oplossing voorstellen: “De studenten kunnen naar de Grenslandhallen voor €1000 en we zorgen er voor dat er gratis bussen kunnen rijden van en naar de campus”. Verder zouden de studenten hun tenten ook kunnen zetten maar zouden ze wel moeten vertrekken om 22u ‘s avonds, richting Grenslandhallen. Ik ga u niet uitleggen waarom dit bijna te belachelijk voor woorden is, spreek één van de praesessen aan en hij/zij kan u in geuren en kleuren vertellen waarom het financieel onhaalbaar is en tevens totaal indruist tegen het concept van de praesesverkiezingen.

Het ergste aan het voorstel is eigenlijk nog niet zo zeer de inhoud maar het feit dat niemand van de studenten er van op de hoogte was gesteld, dat het achter de rug van de studenten waarmee men zou dialogeren de pers in gestuurd werd. Als dat is wat Steegmans en Hermans zien als dialoog zijn we nog zeer ver van een oplossing, zéér ver.

Aanstaande dinsdag zal het eerste gesprek plaats vinden tussen studenten en gemeente, maar in de huidige context en de overduidelijke onwil van de burgemeester om ook maar één krimp toe te geven vrees ik voor het ergste. Ik geloof er niet meer in, niet met deze mensen aan de andere kant van de tafel.

testpost

testpost

Een andere aanpak

Terwijl ik op de trein naar Gent zit om daar te gaan zoeken naar sporen van mijn grootvader’s studentenleven net na een verwoestende oorlog; lees ik tal van berichten op Twitter, Facebook en de traditionele media. Berichten die enerzijds bemoedigend zijn en anderzijds demotiverend (om welgekende redenen) voor een jonge mens die zijn toekomst ergens in de politiek hoopt terug te vinden. Bemoedigend omdat er eindelijk (jonge) politici durven spreken over pragmatische en doelgerichte politiek in plaats van een oorlog van fundamenteel emotionele en symbolische stellingen. Symbolische dossiers die hun oorsprong vinden in de tijd van mijn grootvader, de tijd dat de Vlaamse beweging zijn spieren terug opwarmde.

Welnu, die tijd is lang vervlogen. Ze heeft een onmiskenbare impact op ons land gehad en op de manier waarop de verschillende taalgroepen in deze natie over elkaar denken. Dat er zeer positieve elementen in zitten zal ik nooit ontkennen, dat zou onrechtvaardig zijn. Echter, men heeft ons wel opgezadeld met een moeilijke erfenis: een politiek, economisch en sociocultureel verdeeld en zeer complex land. Een land waarin het noorden fundamenteel anders denkt dan het zuiden. Echter ook een land dat ondeelbaar is. Ik stel het mij zo voor: België is een siamese tweeling die één hart deelt maar waarvan de twee personen een verschillende richting op willen. Een siamese tweeling waarvan de twee hoofden de andere richting uitkijken en elkaar nauwelijks nog kennen, laat staan vertrouwen.

België is een vreemd unicum, een gedrocht. Maar hoe lelijk het ook wezen zal, het zal nog een hele poos blijven bestaan en het wordt tijd dat de siamese tweeling elkaar weer durft aan te kijken. Dat er ergens overeenkomsten worden gevonden. Het wordt tijd dat men de publieke opinie niet langer op eenvoudige wijze bespeelt door alles te laten afhangen van een staatshervorming, van meer autonomie voor de regio’s in alle domeinen. Het wordt tijd dat men een pragmatische staatshervorming durft te bekijken en verdedigen, dat men kiest voor oplossingen die niet langer gebaseerd zijn op historisch symbolisme maar op hun praktische effect op het leven van de inwoners die men in het politieke toneel representeert. Versta mij echter niet verkeerd, ook dergelijke staatshervorming moet diepgaand zijn! Een keerpunt in de geschiedenis.

Misschien dat men met een dergelijke aanpak, met een aanpak die minder op emoties en symbolen berust, een beter compromis kan bereiken. Een compromis gericht op de toekomst, een compromis met winnaars aan beide kanten van de tafel in plaats van verliezers. Winnaars in die zin dat men terug een bestuurbaar land krijgt waar bevoegdheden logisch verdeeld zijn. Winnaars omdat men een tijd van rust zal kennen. Winnaars, omdat men elkaar terug zal durven aan te kijken, men elkaar weer zal leren kennen. Winnaars omdat een pragmatische staatshervorming betekent dat de overheden weer efficiënt kunnen worden in hun werking.

Ik ben nog jong en waarschijnlijk nog vrij naïef in mijn denken, echter ik koester het idee dat wij als burgers van dit land nog steeds een dergelijk compromis kunnen bereiken. Er is mijns inziens geen andere optie.

“Ik vertrouw ze niet” zei de burgervader

“Ik vertrouw ze niet”, dat is de reden waarom de burgemeester geen dialoog met ons wil. “Ze hebben goede bedoelingen, maar die houden ze nooit vol” klinkt het bij de inmiddels bejaarde burgervader van Diepenbeek. Welnu, ik vertrouw hem en zijn kompanen ook niet meer. Ze hebben te lang met onze voeten gespeeld, en laat mij duidelijk zijn, zij hebben géén goede bedoelingen.

De Burgemeester en zijn schare lokale politici doen niet liever dan een robbertje verbaal vechten tijdens de gemeenteraad – zie vorige blogpost voor meer info. Of ze daar nu onschuldige mensen schade mee berokkenen zal hen worst wezen. Ze zijn doof voor goede argumenten en geloven zelfs zo rotsvast in hun eigen gelijk dat ze de dialoog met de studenten weigeren.

Daarom ga ik betogen op 14 februari. Omdat men:

  • te lang met onze voeten heeft gespeeld;
  • onredelijke beslissingen neemt;
  • aanvragen afkeurt zonder enige motivatie (wat wettelijk niet mag);
  • de studenten vreemden noemt;
  • men wel de lusten wil in de vorm van een loonsverhoging – €14.000 per jaar meer voor de burgemeester – door studenten als inwoners te tellen, maar niet de lasten;
  • wij niets van waarde terug krijgen voor onze € 50 jaarlijkse gemeentetaks.

Ik en vele studenten hebben er genoeg van, nous en avons marre! Het wordt tijd dat we die zakkenwassers in hun onderbroek zetten. We zijn al te lang constructief gebleven terwijl men ons messen in de rug stak, gedaan daarmee! Wij gaan betogen!

In de krant en op TV:

Het idee van een betoging kreeg tevens aandacht van Het Belang van Limburg:

artikelHBVL

Pagina uit HBVL 3 februari 2011

Tevens werd er door Stephanie Hauben van TV Limburg een reportage gemaakt: