Deze titel zal waarschijnlijk tot fronsen aanzetten, hoe kan ik zeggen dat OpenVld met een nieuw programma een oud verlies boekt? Wel het betreft vooral timing en een manier van interpreteren die in de volgende alinea’s duidelijk zal worden.
Of OpenVld deze verkiezingen echt wilde, daar kunnen meningen over verdeeld zijn, maar één zaak staat vast: verder draaien in de “BHV-carrousel” was geen optie. En dus konden Alexander De Croo en zijn partijgenoten niet anders dan het vertrouwen in de regering opzeggen. We kunnen hier ook meer uit afleiden: de kersverse voorzitter van OpenVld wil een andere koers varen, een koers van een politiek waarin men woord moet houden en effectief doet wat men zegt. De Croo had namelijk al meermaals opgemerkt dat hij de deadline zou respecteren, dat anderen dit niet deden is dan niet zijn fout vind ik.
Eenmaal de campagne begon konden we zien waar Alexander De Croo heen wil met zijn partij: een volledig vernieuwd en opgefrist programma, een jonge generatie aan gemotiveerde kandidaten, een manifest voor degelijke en vooral eerlijke politiek en een duidelijk standpunt over de staatshervorming. Het belangrijkste is niet te vinden in deze opsomming: een besparingsplan dat berekend, haalbaar en vooral écht liberaal is. Aan het programma, de kandidaten en de campagne was dus moeilijk een verlies te koppelen.
Wat zorgde dan wel voor het verlies dat OpenVld deze verkiezingen moest slikken? Naar mijn mening draait het vooral om het verleden en de val van de regering. Is dat dan terecht voor deze nieuwe voorzitter en zijn ploeg? Waarschijnlijk niet, je kan de perceptie rond je partij nu eenmaal niet ombuigen in een paar maanden. Vandaar dus het oud verlies in de titel van deze blogpost: het verlies is het resultaat van jaren regeren door een andere generatie dan die die naar de kiezer trok.
Mijn beknopte conclusie: ondanks een vernieuwend programma en een campagne waarin OpenVld dit goed verdedigde en zelfs besparen tot een hot topic promoveerde, kon men de kiezer niet bekoren door de oude verf die nog steeds op de partij hing, een ‘verdienste’ van de oude garde. Men moet dus volgens mij zeker op dezelfde manier doorgaan, het is positief om een partij zo te zien vernieuwen!
[ad#adsense]
Dat is ongetwijfeld één van de oorzaken van het zwakke resultaat. Het grote probleem zit hem ook in de dwang die op de kiezers wordt gelegd om te gaan stemmen. Elk jaar wordt elke Belg ouder dan 18 jaar ‘door de politiekers’ bij het nekvel gegrepen en verplicht om een bolletje te kleuren in een kleedhokje. En dat doen ze, of ze maken een tekeningetje, of ze kleuren niets (het aantal ongeldige stemmen bereikte dit jaar een hoogtepunt).
Tekenend was het interview in Peeters en Pichal waarbij een aantal mensen wordt gevraagd waarom ze N-VA hebben gekozen. De antwoorden gingen van ‘ik wil niet dat België gesplitst wordt, maar ik wil een sterkere economie’ en ‘ik vertrouw de mensen op de N-VA lijst niet, maar ik heb wel op N-VA gestemd’. Als je dit hoort is het niet verbazingwekkend dat je keer op keer van dergelijke absurde scores ziet. Eerst Verhofstadt tijdens de dioxinecrisis, dan Leterme, nu De Wever. Telkens worden de reacties extremer. Eén keertje zijn ze populair en daarna zinken ze weer weg.
Er moet gewoon komaf gemaakt worden met de stemplicht. Stemrecht zet die mensen die begaan zijn met de samenleving aan zich te informeren en een échte bewuste keuze te maken.
Wij zijn één van de weinige landen die dit nog niet hebben ingevoerd omdat de PS en SP.a angst hebben om stemmen te verliezen. Onzin, de invoering van stemrecht voor vrouwen werd destijds ook geweerd door de socialistische familie, omdat ze schrik hadden dat de vrouwen naar de pastoors gingen luisteren.
In plaats van stem-ni zouden we beter pleiten voor stem-recht.